دريا دريا شده‌ست خواهر و من هم برادرش شاعرتر از هميشه نشستم برابرش خواهر سلام! با غزلی نيمه آمدم تا با شما قشنگ شود نيم ديگرش می‌خواهم اعتراف کنم هر غزل که ما با هم سروده‌ايم جهان کرده از برش خواهر! زمان، زمان برادرکشی‌ست باز‌ شايد به گوش‌ها نرسد بيت آخرش‌ با خود ببر مرا که نپوسد در اين سکون شعری که دوست داشتی از خود رهاترش دريا سکوت کرده و من حرف می‌زنم حس می‌کنم که راه نبردم به باورش دريا! منم! هم او که به تعداد موج‌هات با هر غروب خورده بر اين صخره‌ها سرش هم او که دل زده‌ست به اعماق و کوسه‌ها خون می‌خورند از رگ در خون شناورش خواهر! برادر تو کم از ماهيان که نيست خرچنگ‌ها مخواه بريسند پيکرش دريا سکوت کرده و من بغض کرده‌ام بغض برادرانه‌ای از قهر خواهرش