ما,سرگشتگان که همیشه راههای نرفته را می جوییم,هیچ روزی را در همان جایی آغاز نمیکنیم که دیگر روز را به پایان برده ایم,و هیچ طلوعی ما را در همان جایی نخواهد یافت که غروب از ما جدا شده است.هنگامی که زمین به خواب میرود,ما به راه خود می رویم.ما بزر گیاه سخت جانیم , و آنگاه به دست باد پراکنده میشویم که رسیده و پخته باشیم.