اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

اکسیر من ! نه اینکه مرا شعر تازه نیست

من از تو می نویسم و این کیمیا کم است

سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست

در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است

تا این غزل شبیه غزلهای من شود

چیزی شبیه عطر حضور شما کم است

گاهی تو را کنار خود احساس می کنم

اما چقدر دل خوشی خوابها کم است

خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست

آیا هنوز آمدنت را بها کم است؟

با پاي دل قدم زدن آن هم كنار تو
باشد كه خستگي بشود شرمسار تو
در دفتر هميشه ي من ثبت مي شود
 اين لحظه ها عزيزترين يادگار تو
تا دست هيچ كس نرسد تا ابد به من
 مي خواستم كه گم بشوم در حصار تو
احساس مي كنم كه جدايم نموده اند
 همچون شهاب سوخته اي از مدار تو
آن كوپه ي تهي منم آري كه مانده ام
خالي تر از هميشه و در انتظار تو
 اين سوت آخر است و غريبانه مي رود
 تنهاترين مسافر تو از ديار تو
هر چند مثل آينه هر لحظه فاش تو
هشدار مي دهد به خزانم بهار تو
اما در اين زمانه عسرت مس مرا
ترسم كه اشتباه بسنجد عيار تو

(بهمنی)

خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت

از فکر اینکه قد نکشیدم دلم گرفت

از اینکه بال و پری داشتم ولی

بالاتر از خودم نپریدم دلم گرفت

از اینکه با تمام پس انداز عمر خود

حتی ستاره ای نخریدم دلم گرفت

کم کم به سطح آینه  ام برف می نشست

دستی بر آن سپید کشیدم دلم گرفت

دنبال کودکی که در آن سوی برف بود

رفتم ولی به او نرسیدم دلم گرفت

نقاشی ام تمام شد وزنگ خانه خورد

من هیچ خانه ای نکشیدم دلم گرفت

شاعر  کنار جو گذر عمر دید و من

خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت

  اینم یه شعر خوشگل که خیلی دوستش دارم.فقط تو رو خدا نظر بدین

 خیال خام پلنگ من٬ به سوی ماه پریدن بود

و ماه را٬ ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود

پلنگ من-دل مغرورم- پرید و پنجه به خالی زد

که عشق-ماه بلند من- ورای دست رسیدن بود

گل شکفته! خداحافظ، اگر چه لحظه ی دیدارت

                                       شروع وسوسه ایی در من به نام دیدن و چیدن بود

من و تو آن دو خطیم آری٬ موازیانِ به ناچاری

که هر دو باورمان زآغاز٬ به یکدگر نرسیدن بود

اگر چه هیچ گل مرده٬ دوباره زنده نشد اما

بهار در گل شیپوری ٬ مدام گرم دمیدن بود

شراب خواستم و عمرم٬ شرنگ ریخت به کام من

فریبکار٬ دغل پیشه٬ بهانه اش نشنیدن بود

چه سرنوشت غم انگیزی٬ که کرم کوچک ابریشم

تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پریدن بود!!!

حسین منزوی

   متن کتیبه کوروش کبیر 

اينک که به ياری مزدا تاج سلطنت ايران و بابل و کشورهای چهارگانه را به سرگذاشته ام اعلام می کنم که تا روزی که زنده هستم و مزدا پاشاهی را به من ارمغان میدهد کیش و آئين و باورهای مردمانی که من پادشاه آنان هستم را  گرامی بدارم. و نخواهم گذاشت که فرمانروایان و زير دستان من کیش و آئين و باورهای  ملتهائی که من پادشاه آنها هستم يا ملتهای ديگر را کوچک بشمارند يا به آنها توهين کنند.

من از امروز که تاج پادشاهی  را به سر نهاده ام تا روزی که زنده هستم و مزدا توفيق پادشاهی را به من می بخشد  هرگز فرمانروایی خود را بر هيچ ملتی تحميل نخواهم کرد و هر ملت آزاد است که مرا به پادشاهی خود بپذیرديا نپذیرد و هرگاه نخواهد مرا پادشاه خود بداند من برای پادشاهی  آن ملت هرگز به جنگ نخواهم پرداخت. من تا روزی که پادشاه ايران هستم نخواهم گذاشت کسی به ديگری ستم کند و اگر کسی  ناتوان بود وبر او ستمی رفت من حق او را از ستمگر باز خواهم ستانید  و به او خواهم داد و ستمگر را مجازات خواهم کرد.

من تا روزی که پادشاه هستم نخواهم گذاشت کسی مال ديگری را با زور و یا هر روش نادرست ديگری از او  بدون پرداخت بهای آن بگیرد.و من تا روزی که زنده هستم نخواهم گذاشت کسی ديگری را به بيگاری بگيرد و بدون پرداخت مزد وی را به کار وا دارد.

من امروز اعلام می کنم که هر کسی آزاد است که هر دينی را که دوست می داردبرگزیند و در هر جا که میخواهد زندگی کندتنها به این شرط که در آنجا حق کسی را پایمال نکندو هر کسب و کاری را که برمی گزیند پيش بگيرد و دارایی خود را در هر راهی که دوست میدارد به مصرف برساند تنها به شرطی که حق کسی را پایمال ننماید و زیانی به حقوق دیگران وارد نسازد.

من اعلام می کنم که هر کس پاسخگوی کردار خود می باشدو هیچ کس را نبايد به انگیزه ی  گناهی که يکی از خويشاوندانش کرده مجازات کرد و اگر يک فرد از خانواده يا دودمانی  مرتکب خلاف شود فقط گناهکار را بايد مجازات کردنه ديگران.

من تا روزی که به ياری مزدا زنده هستم و فرمانروایی می کنم نخواهم گذاشت که مردان و زنان رابه نام برده و کنيز بفروشند و این رسم زیستن باید از گیتی رخت بربندد .از مزدا خواهانم که مرا در راه اجرای تعهداتی که نسبت به سرزمین ايران و بابل و سرزمین های چهار گانه بر عهده گرفته ام پیروز گرداند. 

مثل موج لب ساحل پرم از لحظه ی دیدن

روح پرواز توی رگهام "شوق زندگی به من داد

تا رسیدن به خود من بی اثر بود زوزه ی باد

حالا خورشید روبروم"دیگه فصل سایه مرده

جاده ها دیگه تمومن"یکی تنهاییمو برده

حالا باید باورم شه :آسمون ابری نداره

دیگه فانوسی نمی خوام "ماه آسمون بیداره

حالا خورشید روبروم"دیگه فصل سایه مرده

جاده ها دیگه تمومن"یکی تنهاییمو برده......

به امید اینکه اون کسی که تنهایی ما رو از ما میگیره با مهربانی خونسردانه ی  خود سالها ما رو منتظر نگذاره ....!!!!!!

با تشکر از امیر تاجیک عزیزم که این ترانه رو با صدای زیباش شنیدیم:مانا

www.amir-tajik.com

نشسته ام به تماشای روستا "خاموش

تنم در آتش شعری نگفته میسوزد

عجیب اینکه تمام اجاقها خاموش!!!

سکوت می وزد از لابه لای هشتی ها

به بوی این که کند نغمه ی مرا خاموش

چراغ و جام وستار و من و شب و آتش

فتاده ایم کناری جدا جدا -خاموش

هر آنچه شعله پیه سوز اشک من روشن

چراغ خانه ی آن یار آشنا خاموش

کجاست آ نکه مرا مثل لاله روشن کرد

و بر فروخت چنین در شب عزا خاموش؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

هم او که رفت و سراغ از نسیم هم نگرفت

که شمع خانه ی ما روشن است یا خاموش

((چراغ صاعقه ی آن سحاب روشن باد))

که خواست آتش آلونک مرا خاموش

سعید بیابانکی

فروغ

 ومیشود که ازین نیز خوبتر باشی

غروب و سوختن ابر و من تماشایی ست
 

ولی مباد تو اینگونه شعله ور باشی

دوباره جذبه پرواز میدهد شعرم 

 کبوتران مرا اگر تو بال و پر باشی

                                                     در می یابم که دیریست مرده ام

فردا مرا چو قصه  فراموش میکنی

این در همیشه در صدف روزگار نیست

میگویمت ولی تو کجا گوش می کنی؟؟!!

دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت

ای ماه با که دست در آغوش میکنی؟؟؟؟

در ساغر تو چیست که با جرعه نخست

هشیار و مست را همه مدهوش میکنی

گر گوش میکنی سخنی خوش بگویمت

بهتر ز گوهری که تو در گوش میکنی

جام جهان ز خون دل عاشقان پر است

حرمت نگاه دار اگرش نوش میکنی 

سایه چو شمع شعله درافکنده ای به جمع

زین داستان که با لب خاموش میکنی!!!!

ه.ا.سایه