تمام هستي من كفش‌هاي كوچك بود
تمام زندگي‌ام آفتاب و ميخك بود

گلوي سبز گياهان و شاخ و برگ صدا
تمام حنجره‌ها لانه‌ي چكاوك بود

هنوز قصه‌ي آن پشت بام يادم هست
كه آشيانه خوشبختي دو لك لك بود

هنوز خاطره‌ي مشق‌هاي كودكي‌ام
كه صفحه صفحه‌ي آن سهم بادبادك بود

براي كودكي از نسل كنجكاوي‌ها
كسل كننده‌ترين هديه‌ها عروسك بود

زمان كودكي من دريچه‌هاي شهود
اگر چه بسته ولي لااقل مشبك بود

در آن اصالت يكدست، آن صداقت محض
جهان خلاصه‌اي از لحظه‌هاي كوچك بود

شما شبيه به آدم بزرگ‌ها هستيد
ولي شبيه خودش بود، آن كه كودك بود

                                            زيبا طاهريان

 یک روز"تمامی خوبیها و بدیها خسته و بی حوصله کنار هم نشسته بودند.

هوش گفت:بیاین قایم باشک بازی کنیم.

جنون گفت:من چشم میذارم"  شما هم  قایم بشین.

جنون شروع به شمردن کرد:۳.۲.۱.....

احساس رفت و از ماه آویران شد.

بیوفایی پشت زباله ها پنهان شد.

نجابت به میان  ابرها رفت.

 اراده در زمین فرو رفت .

دروغ گفت :من پشت صخره ها پنهان  میشوم اما به ته دریا رفت.

و طمع به درون کیسه ای رفت که خودش آن را دوخته بود.

جنون همچنان میشمرد:۸۱.۸۰.۷۹....

همه پنهان شدند به جز عشق که هنوز جایی را برای پنهان شدن نیافته بود.

عجیب هم نبود چرا که عشق را جز به سختی پنهان نمی توان کرد.  

 وقتی جنون گفت:۱۰۰"عشق پرید و میان بوته های رز پنهان شد.

جنون فریاد زد:من آمدم

همه را یافت به جز عشق.احساس را همچنان که به ماه آویخته بود.دروغ را در ته دریا"و اراده را در درون زمین.

حسادت گفت:پس عشق کجاست؟ 

جنون شاخه ی تیز یک درخت را پیدا کرد و شروع به ضربه زدن به بوته ی رز  کرد.جنون اینقدر

به این کار ادامه داد تا عشق گریه کنان در حالی که با دستهایش"چشمهایش را پوشانده بود"

از میان بوته ی رز بیرون آمد.

عشق سراپا خون بود.

شاخه ی درخت در چشمش فرو رفته بود و او هیچ چیز را نمی دید.

عشق کور شده بود.

 جنون گریست و فریاد زد:خدایا من چه کردم؟؟و رو به عشق گفت: برای بهتر شدن حالت چه کنم؟

مگه حالت بهتر هم میشه؟!!!!!

عشق گفت:تو نمی توانی چشم هایم را به من باز گردانی.اما میتوانی از این پس راهنمایم باشی!!!؟

و این داستان عشق است که عشق چگونه کور شد و جنون چگونه راهنمایش!!!!!!

چون سنگها صدای مرا گوش می کنی
سنگی و ناشنیده فراموش می کنی
رگبار نوبهاری و خواب دریچه را
از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی
دست مرا که ساقه ی سبز نوازش است
با برگ های مرده همآغوش می کنی
گمراه تر از روح شرابی و دیده را
در شعله می نشانی و مدهوش می کنی
ای ماهی طلائی مرداب خون من
خوش باد مستیت، که مرا نوش می کنی
تو دره ی بنفش غروبی که روز را
بر سینه می فشاری و خاموش می کنی
در سایه ها ، فروغ تو بنشست و رنگ باخت
او را به سایه از چه سیه پوش می کنی ؟
 

اي تكيه گاه و پناه
 زيباترين لحظه هاي
پرعصمت و پر شكوه
تنهايي و خلوت من
 اي شط شيرين پرشوكت من
 اي با تو من گشته بسيار
دركوچه هاي بزرگ نجابت 
 درکوچه های فرو بسته ی استجابت
در كوچه هاي سرور و غم راستيني كه مان بود
 در كوچه باغ گل ساكت نازهايت
در كوچه باغ گل سرخ شرمم
 در كوچه هاي نوازش
در كوچه هاي چه شبهاي بسيار
تا ساحل سيمگون سحرگاه رفتن
 در كوچه هاي مه آلود بس گفت و گو ها
 بي هيچ از لذت خواب گفتن
 در كوچه هاي نجيب غزلها كه چشم تو مي خواند
 گهگاه اگر از سخن باز مي ماند
 افسون پاك منش پيش مي راند
 اي شط پر شوكت هر چه زيبايي پاك
اي شط زيباي پر شوكت من
 اي رفته تا دوردستان
 آنجا بگو تا كدامين ستاره ست
روشنترين همنشين شب غربت تو ؟
 اي همنشين قديم شب غربت من
اي تكيه گاه و پناه
غمگين ترين لحظه هاي كنون بي نگاهت تهي مانده از نور
 در كوچه باغ گل تيره و تلخ اندوه
 در كوچه هاي چه شبها كه اكنون همه كور
آنجا بگو تا كدامين ستاره ست
 كه شب فروز تو خورشيد پاره ست ؟

مهدی اخوان ثالث

غروب بودو من و مرغهای دریایی

 غروب و ساحل خاموش غرق تنهایی

غروب بود و بلم می گشود آهسته

کتاب هجرت یک مرد را به زیبایی

 غروب بود و از آن دورها کسی می خواند

  مرا به موج" به طوفان"به ناشکیبایی                                              

  تو مثل نقطه ی برخورد عشق با احساس                                         

 پر از ترانه" پر از گل" پر از شکوفایی                                         

  ومن چو لحظه ی تلفیق فتن و ماندن

گرفته بودم و غمگین" ولی تماشایی

تو چشم دوخته بودی چو گوش ماهیها

به من" مسافر این زورق مقوایی

 تو دور میشدی و روی صورتت می ریخت

 نسیم"خرمنی از گیسوان خرمایی                                          

  تو دور میشدی و روی ماسه ها میماند                                         

  خطوط ممتدی از رد پای تنهایی

 غروب بود و بلم شاعرانه می پیچید                                      

مرا به مخملی از جنس خواب و لالایی

غروب بود وچو آیینه ای ترک می خورد

بلور بغض من و مرغهای دریایی!!!!

لحظه ديدار نزديك است .

باز من ديوانه ام، مستم .

باز مي لرزد، دلم، دستم .

باز گويي در جهان ديگري هستم .

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

- اي نخورده مست -

لحظه ديدار نزديك است

(بهمنی)

بسترم

صدف خالي يك تنهايي است

و تو چون مرواريد

گردن آويز كسان ديگري ...

هم از آنگونه که دربين تو و زيبائي
بارَش از غيرو خودي هر چه سبکتر؛ خوشتر
تا به ساحل برسد رهسپُر در يائي
آفتابا توو آن کهنه درنگت در روز
من شهابم من و اين شيوه ي شب پيمائي
بو سه اي داد ي و تا بوسه ي ديگر مستم
کس شرابي نچشيداست بدين گيرائي
تا تو برگردي و از نو غزلي بنويسم
مي گذارم که قلم پر شود از شيدائي

گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

غم آنقدر دارم که میخواهم تمام فصلها را

بر سفره ی رنگین خود بنشانمت" بنشین غمی نیست

حوای من بر من نگیر این خودستایی را که بی شک

تنهاتر ازمن در زمین و آسمانت آ دمی نیست

 آیینه ام را بر دهان تک تک یاران گرفتم

تا روشنم شد در میان مردگانم همدمی نیست

همواره چون من نه"فقط یک لحظه خوب من بیندیش

لبریزی از گفتن ولی در هیچ سویت محرمی نیست

من قصد نفی بازی گل را و باران را ندارم   

شاید به زخم خود که می پوشم ز چشم شهر آن را

در دستهای بینهایت مهربانش مرهمی نیست

شاید ویا شاید هزاران شاید دیگر اگر چه

اینک به گوش انتظارم جز صدای مبهمی نیست!!!!

(بهمنی)

شادی شما همان اندوه بی نقاب شماست.

چاهی که خنده هایتان از آن بر می آیدچه بسیار که با اشکهای شما پر می شود.

هرچه اندوه "درون شما را بیشتر بکاود جای شادی در وجود شما بیشتر می شود.

مگر کاسه ای که شراب شما را در بر دارد همان  نیست که در کوره ی کوزه گر

سوخته است؟؟؟

مگر آن نی که روح شما را تسکین می دهد "همان چوبی نیست که درونش

 را با کارد خراشیده اند؟؟؟ 

هر گاه شادی می کنید به ژرفای دل خود بنگرید تا ببینید"

که سرچشمه ی شادی به جر سرچشمه ی اندوه نیست .

ونیز هر گاه اندوهناکید باز در دل خود بنگرید تا ببینید"

که براستی گریه ی شما از برای آن چیزی است که مایه ی شادی شما بوده است.

جبران خلیل جبران

آن شب شمیم  عشق نخستین  خویش را

                                                   ازدست مهربان تو بوییدم

اکنون بهار نیست

تا برگ های سبز درختان نارون

                                             تن در نسیم بهاری رها کنند

تا ماهیان سرخ در آبهای برکه ی آبی شنا کنند!!!  

                                                              *******

چشم از پنجره بر وسعت شب دوخته ام

                                                       و به چشمان تو می اندیشم

 پیش از آنی که سحر 

                                  رنگ چشمان تو را پاک کند!!!!!                                                      

مصدق-بهمنی

باز ای سپیده ی شب هجران نیامدی

شمعم شکفته بود که خندد به روی تو

افسوس ای شکوفه ی خندان نیامدی

زندانی تو بودم و مهتاب من چرا

باز امشب از دریچه ی زندان نیامدی؟؟؟

با ما سر چه داشتی ای تیره شب که باز

چون سرگذشت عشق به پایان نیامدی؟؟؟

شعر من از زبان تو خوش صید دل کند

افسوس ای غزال غزلخوان  نیامدی

گفتم به خوان عشق شدم میزبان ماه

نا مهربان من تو که مهمان نیامدی

نشناختی فغان دل رهگذر که دوش

ای ماه قصر بر لب ایوان نیامدی؟؟؟

صبرم ندیده ای که چه زورق شکسته ایست

ای تخته ام سپرده به طوفان نیامدی

در طبع شهریار خزان شد بهار عشق

زیرا تو خرمن گل و ریحان نیامدی

شهریار

                                   وقتی بوسه هایت شام گیسوانم  را پر کرد از عطر سیب

و بهشت

سهم کوچکی بود

                            سهم کوچکی که در آغوشت گم شد!!!!!!!!

                                                 ***********

سخن از پیوند سست دو نام

وهماغوشی در اوراق کهنه ی یک دفتر نیست.

سخن از گیسوی خوشبخت من است

با شقایق های سوخته ی بوسه ی تو!!! 

غرور یخزده را رو به آفتاب بگیرم

نشد که لحظه ی فرار مهربان شدنت را

به یادگار برای همیشه قاب بگیرم

نشد  تقاص همه عمر تشنه کامی خود را

به جرعه ای ز تو از خنده ی سراب بگیرم 

چرا همیشه تو را ای همه حقیقتم از تو

من از خیال بخواهم و یا ز خواب بگیرم؟؟؟

چقدر میشود آیا در این کرامت آبی

شبانه تور بیندازم و حباب بگیرم؟؟؟

حصار دغدغه نگذاشت تا دقیقه ای از عمر

به قول چشم تو حالی هم از شراب بگیرم

خلاصه مثل مترسک گذشت زندگی من

نشد که عرصه ی پروازی از عقاب بگیرم 

محمد علی بهمنی